Aynadaki Silüet

O eski Türk korku filmini izlerken, aynada beliren bir silüet vardı; öyle kısa, öyle ani ki ilk bakışta gözden kaçması mümkündü. Ama ben gözden kaçırmadım. Filmi durdurdum. Ekranın sol üst köşesindeki piksel titremesini geri aldıktan sonra bile, o karaltı aynada durmuştu; sanki perde arkasından bana bakıyordu. İzlediğim şey bir filmden daha fazlasını söylüyordu; setin bir köşesine saklanmış bir gerçek, kameranın kaydettiği ama sesin içine karışmış bir nefes gibiydi. O sahnenin çekildiği köyün adını öğrendim. Haritada, yol kenarında un ufak olmuş bir işaret. İnternetteki tek fotoğraf, yıllar öncesinden kalan siyah-beyaz bir kareydi: boş sokaklar, çökmüş bir kahvehane, camları kırık bir evin penceresinde asılı duran eski bir ayna. Gecenin bir yarısı çantamı topladım. Araba farları, kıvrılan taş yol ve içimde büyüyen bir merak vardı. Köye vardığımda rüzgârın taşıdığı toz, filmin kadrajındaki tozu andırıyordu. Evlerin kapıları yarı açıktı; paslı bir tabelada hâlâ filmin yapım ekibinin adı okunuyordu. Bir zamanlar set olduğunu kanıtlayan tek şey, kırık bir makyaj masası ve yere saçılmış eski senaryoların köşeleriyle sararmış sayfalarıydı. Aynayı buldum. Tahta bir kulübenin duvarına asılıydı; çerçevesi bilindik bir oyma, camı ise deli gibi çatlamıştı. Ama orada, çatlakların arasında, yine o silüet — bu sefer daha net, daha sabit. Köyde kimse yoktu ama sesler vardı: tahtaların inlemesi, rüzgârın cam kırıklarını oynatması, ve çok uzak bir yerden gelen, yavaşça açılan kapı sesi. O gece, setin kayıtlarını, yönetmenin notlarını, eski fotoğrafları karıştırdım. Hepsi aynı hikâyenin parçalarını anlatıyordu: kameranın sadece görmediği şeyleri değil, insanların yalanlarını, gizli anlaşmaları ve unutulmuş suçları da kaydettiği. Ellerim titrediğinde, bir kağıt düştü. Üzerinde isimler vardı. Tarihler. Ve bir not: “Ayna, kaybedilenleri saklar. Geri veriş bedel ister.” O ana kadar aradığım sadece sinematografik bir sır perdesiydi. Ama şimdi fark ettim ki, verdiğim karar sadece filmin setinde olanları ortaya çıkarmak değildi. Bu, yıllardır saklanan bir sırla yüzleşme kararıydı. Kapıyı araladım. Ve o an, aynadaki silüet bana doğru döndü.