En Ön Sıraya Oturtulanlar

On üç yaşındaydım. Kanser olmuştum. Ve "çok pahalı" demişlerdi. O gün beni hastanede bıraktılar. Yanımda kimse yoktu. Yaşımın ötesinde bir yalnızlık, beyaz zeminlerin soğukluğu ve başucumdaki makinelerin düzenli tıkırtısı kaldı geriye. Yıllar geçti. Karanlık geceler, ersiz sabahlar, hemşirelerin nadir gülümsemeleri ve annemin biriktirdiği küçük umutlarla dimdik yürüdüm. Her defasında ayağa kalktım. Her sınavı geçtim. Her uykusuz gecede bir adım daha ileri gittim. Ve on beş yıl sonra mezuniyet günü geldi. Tıp fakültesinden sınıf birincisi olarak diplomanın sahnesine çıktım. O salonda beni izleyenler vardı: dostlar, hocalar... ve onlar — bir zamanlar beni orada bırakanlar. Şimdi VIP koltuk istediler. Sanki benim bugün olduğum kişi onların hediyesiymiş gibiydiler. Annem, beni ayakta tutan ince ama kırılgan güç, kulaklarımın dibinde fısıldadı: "Bize bunu borçlusun." Sözcükler havada ağır bir tehdit gibi asıldı. Yılların acısı, onca yokluğun birikmiş yükü bir an için gözlerimin önünden geçti. İçimde bir volkan kabardı; bağırmak, ağlamak, ellerimi yumruk yapıp onlara saldırmak vardı. Ama yapmadım. Bunun yerine onlara en ön sırayı verdim. Neden mi? Çünkü gerçek, çığlıkla değil duyulmakla büyür. Onları en ön sıraya oturttuğumda; sahnedeki ışıkta, mikrofonun önünde, herkesin gözü önünde duracaktım. Sadece diploma kazanmış bir doktor değildim artık. O salonda taşınan bütün hikâyeleri, suçlamaları ve suskunlukları temsil ediyordum. Konuşmam başlamadan önce derin bir nefes aldım. Gözlerimi onlarinkine diktim. Annemin parmakları titreyerek avcuma kondu. Kalbim bir davul gibi çarptı. Sözlerimi söylerken hafifçe gülümsedim. Her kelimeyi seçtim. Her duruş bir dava gibiydi. Ve sahneden salona yayılan o ilk cümle, yılların hesabını silecekti — ya affedecek ya da mahkûm edecekti. Ama gerçeğin tamamı, herkesin beklediğinden daha fazlasını içeriyordu. Onların yüzünde beliren ilk ifade, sessizce her şeyi değiştirecekti. Sonra mikrofonun ışığı altında bir isim söyledim.