Masadaki Kutunun Seri Numarası: Kayıp Projenin Gölgeleri

Kızım okulun bilim fuarından getirdiği basit görünen bir deney kutusunu masaya bıraktı. Plastiğin üstünde küçük bir etiket, üzerinde titizce yazılmış bir seri numarası vardı. O numarayı gördüğüm anda nefesim kesildi. Çünkü aynı numara yıllar önce çalıştığım laboratuvarda kaybolan projenin dosya numarasıydı. O projeyi, kariyerimi ve hayatımı çekip alan bir boşluğun ortasında kaybetmiştim. Eve dönene kadar rahat olduğumu sanıyordum. Akşamın sessizliği, aynı zamanda beni saklayan şeyleri daha net gösterecek bir perdeden ibaretti. Kızımın elindeki kutu, o perdenin bir kenarını araladı. Kutu basit görünüyordu. Renkli bantlar, çocuk el yazısıyla yapılmış notlar, içinde birkaç pipet ve parlak bir LED ampul. Bilim fuarlarının masumluğu her şeyin üzerini örtebiliyordu. Ama o etiket, masumiyeti yok etti. O etiket beni geçmişe geri çekti. Uğursuz bir çağrı gibi, beni yeniden laboratuvara, kapalı kapıların ardına, suskun dosyaların ve eksik kayıtların arasına sürükledi. Yıllar önce o projenin kayboluşu, işimin sonunu getirmiş, hayatıma gölge düşürmüştü. Resmi kayıtlar kapatılmış, kimi insanlarla yollarımız ayrılmış, kimileriyle konuşmayı bırakmıştım. Her şey sessizce örtbas edilmişti. Şimdi aynı sayı küçük ve parlaktı. Kızımın masum deneyi, o büyük kaybın küçük bir yankısı gibiydi. Kutunun içindeki basit devre, bana bir kapı açtı. O kapı geçmişe mi, yoksa başka bir oyunun parçasına mı uzanıyordu bilmiyordum. Koridorun duvarında asılı saat tıkırdıyor, mutfağın aydınlığında ise düşüncelerim değişip duruyordu. Kızım yanıma gelip gülümseyince, her şey daha da keskinleşti. Onun masumiyetiyle benim kaybım çarpıştı. Bu kutu sadece bir hatırlatıcı mıydı, yoksa bir anahtar mıydı Ve eğer anahtarsa, onu kim yerleştirmişti Benim bulmamı kim istemişti Ve en önemlisi, bu anahtar kime hizmet edecekti Bunların cevabını hemen bilmiyordum. Ama bilmeyi istiyordum. Hemen, şimdi. Kutu masanın ortasında duruyordu. Gözlerim etiketin üzerindeki numarayı tekrar tekrar okuyordu. Karanlıkta kalan geçmiş, şimdi küçük bir çocuğun deney kutusunda titriyordu. Göze görünmeyen teller geriliyordu ve ben o tellerin ucunda kim olduğunu bilmiyordum. Gece boyunca uykusuz kaldım. Ertesi sabah işe gitmek yerine kutuyu açmaya karar verdim. İçinde ne olduğunu keşfedecek, belki de yıllardır yok olduğunu düşündüğüm her şeyi geri alacaktım. Ya da bazı kapıları sonsuza dek kapatacaktım. Kutunun kapağını kaldırdığımda karşılaşacaklarım, hayatımı geri alıp yerine başka bir şey koyacaktı. Her şey bir nefes kadar yakındı. Her şey bir adım uzağındı. Ve işte o adımı atmak üzereyken kapı çalındı.