Yaralı Köpeğin Tasmasından Çıkan USB: Sokakta Beni Bekleyen Sır

O gün yağmur yeni dinmişti; sokak lambalarının ıslak taşlara düşürdüğü ışık hâlâ titriyordu. Köpeği ilk gördüğümde içimde tuhaf bir duraksama oldu — bir el hareketiyle tasmasına yaklaşmamı engelleyen acı ve korku vardı içinde. Yaklaştım. Kan, kir, ve titreyen bir nefes… Tasmasını çıkarmaya çalışırken parmağımla ulaştığım o küçük cismin sert dışı bana hiç ait olmayan bir tuhaflık şıngırdadı. USB. Kabul edemedim önce. Sokakta, bir yaralı köpeğin tasmasında ne işi vardı böyle küçük, pırıl pırıl bir bellek aygıtının? Eve döndüğümde, akan sıcak su ve bir parça ekmekle köpeği sakinleştirdim, daha sonra da yanımdaki eski dizüstü bilgisayarı açtım. Metal kapağı tıkandığında kalbim hızlandı. Dosyaları açtım. İlk bakışta fotoğraflar vardı: şehir dışı bir depo, kurulan masalar, kâğıtlar, bir harita; ama sonra videoları açtım ve her şey değişti. Kamera birini takip ediyordu. Birisi, gecenin bir vakti insanları takip ediyor, çuvalları taşıyor, kimsenin bakmadığı köşelere bırakıyordu izleri. Bir diğer klasörde belgeler çıktı: isimler, adresler, tarih damgaları. Bazı dosyalar şifreliydi; bazıları açık, yüzleşmeliydi. Bulduklarım tesadüf olamazdı. Köpeğin tasmaya bağlanmış olması… O küçük USB’nin sokak ortasında bulunmuş olması… Hepsi birbirine ekleniyordu. İçimde bir şeyler kıpırdadı: eğer doğruysa, elimde bir kanıt vardı. Eğer yanlışsa, hayatımı gereksiz bir kapıya kilitleyebilirdim. Buna rağmen bekleyemedim. Aynı gün emniyet müdürlüğünün yolunu tuttum. Görevli memurun bakışı şüpheliydi, ama dosyaları gösterdikçe yüzündeki ifadeler değişti. ‘‘Bunu nereden buldun?’’ dedi; cevabım basitti: sokakta, yaralı bir köpeğin tasmasından. İnanılması güç bir başlangıçtı ama USB içindekiler daha da güçsüz bıraktı onları: bir izleme planı, bir not—kısaltılmış bir isim ve yalnızca bir koordinat. Koordinatın yanındaki tarih bugündü. Emniyette beklerken ellerim hâlâ titriyordu. Köpek, kulaklarının arasındaki dikiş takılmış derin bir yara gibi, önümdeki koltukta uyuyordu; güvenli bir nefes alıyordu artık. Fakat aklımda tek bir soru duruyordu: Bunlar kimin planıydı? Ve neden bir USB, neden bir köpeğin tasması? Erkenden eve dönmeme izin verilmedi; ‘‘daha fazla bilgi toplayın’’ denildi. Memurun ciddiyeti, durumu daha da ağırlaştırdı. Telefonum çaldı o sırada — bilinmeyen bir numara. Ekranda gördüğüm iki rakam, dosyaların arasında gördüğüm kısaltmayla aynıydı. Aradı mı? Yoksa arayacak mıydı? Sesi duymadan önce kalbim bir kez daha durdu. Bir adım daha atmıştım; kapı arkasında beni bekleyen gerçek ise çok daha büyüktü…