Gözlerin Ötesindeki Ses

Otuz beş yaşındayım. Eşim vefat ettiğinde hayatım bir haritadan ibaret kaldı: kaybolmuş yollar, silik hatlar, tek başıma çizilmiş sınırlar. Uzun süre o sınırlar içinde yaşadım; taze bir kahve, pencereden bakılan yağmur, akşam haberleri ve mutfakta yalnız hazırlanmış iki kişilik yemekler. Sonra beklenmedik bir adım attım. Genç bir adamla yakınlaştım. İlk başta küçük jestler, çiçek gibi gündelik şeylerdi. Birlikte yürüdük, espri paylaştık, rahatsız konuşmalardan kaçındık. Onun yanında kendimi tekrar nefes alır gibi hissettim; eskimiş bir şehrin arası açılmış bir pencere gibiydi bu his. Ama mahalle, herkesin sesi olduğunda bambaşka bir oda oluyor. İnsanların fısıltıları rüzgâr gibi yayıldı. Tanıdık yüzler başka bir gözle bakmaya başladı. Komşuların sesleri cebimde yankılanır oldu. Akrabalarımın mesafesi soğuk bir duvara dönüştü. Dost sandıklarım arkadan konuştu. Dışlanış sadece kelimelerle gelmedi. İş yerinde gözlerin kaçışı, pazarda selamın gecikmesi, internetten yayılan iki satırlık yorumlar... Her biri küçük bir yara. Bazen yaralar birleşir, büyür ve seni olduğun yerden azade bırakmaz. İçimde fırtına koptu ama fırtınanın ortasında bir sakinlik vardı: onun elinin avucumda gezinmesi. Bazen her şeyi yeniden kurmak cesaret ister. Bana bunu hatırlatan o oldu. Beni suçlu hissettirmek isteyen bakışlara rağmen, kalbim kendi yasasını yazıyordu. Elbette ortada açıklama bekleyen insanlar vardı. Onlar için benim hikâyem bir mahallenin dedikodu malzemesiydi. Geceleri pencereden baktığımda, ışıkların ardında bildik yargılar vardı. Bu yargılar beni küçük düşürmek için birbirine geçiyordu. Buna rağmen vazgeçmedim. Vazgeçmek kolay bir kapı olurdu ama içimdeki ses farklı bir seçim söylüyordu. Seçimin bedelini ödediğim anlar oldu; düştüğüm zamanlarda ayağa kalktım, sustuğum zamanlarda konuşmayı öğrendim. Ama herkesin benim yerine konduğu o anlatıların içinde bir şey daha vardı. O, herkesten daha fazla yalnız olduğumu biliyordu. O, benim yalnızlığıma dost eli uzatan genç adamdı. Onun kimliği, geçmişi, niyeti mahallede konuşuldukça daha da önemsizleşti. Önemli olan ikimizin arasında kurulmuş o kırılgan köprünün ayakta kalmasıydı. Ve tam her şey biraz daha düzeliyor derken, bir akşam mahallede herkesin konuştuğu bir olay oldu. Ağızlar bir anda kapanmadı, fısıltılar daha yüksek dedikodulara dönüştü. O anı beklemiyordum; o an geldiğinde gördüğüm şey her şeyi değiştirecek bir sır saklıyordu. Gözlerimi ona diktiğimde gördüğüm şeye hazır değildim devamı aşağıdaki gorselde...