Yoldaki Haber

Bugün kızımı, Selin'i tatile gönderdim; yolda kötü bir haber geldi. Sabahın erken saatleriydi. Mutfağın penceresinden sızan soğuk ışık, tezgâhte unutulmuş bir fincanın çevresinde titreşiyordu. Selin valizini kapı eşiğine bırakmış, son kez aynaya bakıp gülümsüyordu; o gülüşte hem sevinç hem bir çekingenlik vardı. Uzun zamandır beklediği bu tatil, üniversite döneminin bitişiyle ödül gibi gelmişti ona. Ben, annesi olarak, içimde hem gurur hem de bir tür boşluk hissiyle onun omzuna dokunup birkaç tavsiyede bulundum. “Dikkatli ol, cep telefonunu hep yanına al, saatlerini haber ver,” dedim bir ritüel gibi. Selin başını salladı, bavulunu aldı ve kapıdan çıktı. Komşuların mahallenin sessizliğini bozan valiz tekerlekleri, sokağın köşesinde kaybolurken kalbimde bir eşik kapandı....